Rozdział 1

Witam Misie! 

Przed wami pierwszy rozdział nowego opowiadania. Jest dłuższy niż rozdziały na moim poprzednim blogu, ale mam nadzieję, że dotrwacie do końca. I bardzo proszę o wyrażanie opinii i klikanie w interakcje. To dużo dla mnie znaczy. 

OK, już nie przynudzam. 

Indżoj! 

********************* 

Zaczęło się niewinnie, od zwykłego zmęczenia. Ale kto w dzisiejszych czasach nie jest zmęczony? Brendon może nie miał jakoś specjalnie wymagającej pracy w swoim sklepie muzycznym, ale monotonia i nuda dawały mu się we znaki.

Dlatego nie przejął się, kiedy był tak zmęczony po powrocie do domu, że nie miał siły zjeść śniadania. Bóle kości wyjaśnił zwykłym przemęczeniem albo nieszkodliwym przeziębieniem. Ale kiedy Brendon złapał kolejne już przeziębienie w ciągu trzech miesięcy, Spencer kazał mu iść do lekarza. Oczywiście, że nie poszedł. Kto normalny z powodu kataru biegnie po antybiotyki?

Pewnego dnia, kiedy Brendon nie odbierał telefonu, przyjaciel nieco zaniepokojony przyszedł do jego mieszkania, a to co tam zastał, w pierwszej chwili przypominało scenę zbrodni. Na jasnym dywanie w salonie była olbrzymia plama krwi i odchodziły od niej mniejsze plamki, zmierzające aż do kuchni. Tam, na zimnych kafelkach, oparty o szafkę, siedział Brendon z zakrwawionym ręcznikiem przyciśniętym do twarzy. Może i Spencer miał jakieś zboczenie zawodowe i w każdym objawie mógł rozpoznać początki raka, ale w momencie, kiedy zobaczył bladego i przerażonego Brendona na kuchennej podłodze, w kałuży krwi, jedyna myśl, jaka przyszła mu do głowy, to tylko nie on...

- To białaczka.

Mężczyzna siedzący na szpitalnym łóżku uśmiechnął się, a jego twarz pobladła. To miała być zwykła infekcja, którą można wyleczyć antybiotykami. Nie obchodziły go szczegóły. Pozwalał się przecież kuć i łykał tabletki.

- Jak to białaczka? - szepnął, patrząc na przyjaciela, który stał przed nim. Spencer pracował w tym szpitalu, był tu onkologiem, więc wszędzie widział raka. To oczywiste. Mężczyzna przeczesał ciemne włosy, na chwilę zamknął oczy i wziął głęboki oddech. - To miało się dać wyleczyć antybiotykiem! - wybuchnął, czując jak do oczu cisną mu się łzy. Ogarnęła go panika. Był zbyt młody by umierać. I widział zbyt wielu ludzi, którzy umarli na białaczkę, by spokojnie przyjąć taką wiadomość. Przez twarz lekarza przebiegł wyraz współczucia.

- Brendon... - zaczął, wyciągając rękę w stronę pacjenta. Brunet podciągnął kolana pod brodę i objął nogi rękami, chowając twarz. - Wyleczymy cię, zobaczysz – ścisnął jego ramię w pokrzepiającym geście i posłał mu uśmiech. Spencer nigdy nie był dobry w kłamaniu. Od dziecka, kiedy coś nabroili wspólnie, to Brendon ich tłumaczył, wiedząc że przyjaciel się jakoś zdradzi. Pacjent spojrzał na swojego lekarza. Nie to chciał w nim zobaczyć. Obaj mieli zaszklone oczy i drżące dłonie.

- Nie pozwól mi umrzeć...

***

Od chemii paliły go narządy, a od naświetlań jego skóra zdawała się płonąć. Oczy straciły swój dawny blask. Wydawał się tak kruchy, leżąc na szpitalnym łóżku, przykryty kocem. Spencer patrzył na niego przez szybę, nie chcąc zakłócać Brendonowi odpoczynku. Potrzebował tego, był wykończony niekończącymi się seriami mdłości, pomiędzy przyjmowaniem lekarstw i wlewami z chemią. Szara bluza, która kiedyś świetnie na nim wyglądała, zwisała teraz smętnie z jego ramion, a nogi wydawały się być cienkie jak patyczki. Czarna czapka opadała mu na czoło, jeszcze bardziej podkreślając zapadnięte, blade policzki. Jedynie równomierny oddech sprawiał, że Spencer wiedział, iż Brendon jeszcze walczy.

- On ma już dość, wiesz? - odezwał się łagodny głos z boku. Spencer oderwał zatroskane spojrzenie od przyjaciela i spojrzał w kierunku źródła głosu. Obok niego stał wysoki mężczyzna w białym lekarskim kitlu, z plikiem kart pacjentów pod pachą.

- Wiem, Dallon, wiem... - mruknął, wzdychając. Dallon Weekes był jego kolegą z pracy oraz jednym z lepszych lekarzy kardiologów w tym kraju.

Spencer wiedział, że intensywna terapia wcale nie pomaga Brendonowi, ale nie potrafił przyznać, że jego przyjaciel zwyczajnie umiera i nie da się z tym nic zrobić. Sam go namówił na ostatnią, najsilniejszą chemię, ale skutki uboczne były zbyt duże. Brendon praktycznie nic nie jadł, nawet woda podrażniała jego delikatny żołądek.

Postał jeszcze chwilę za szybą, ale kiedy zobaczył, że Brendon się poruszył, szybko pożegnał się z kolegą i ruszył do sali. Miał akurat przerwę na lunch, ale zamiast spędzić ją w stołówce, jak zwykle przyszedł odwiedzić swojego najlepszego przyjaciela.

- Cześć, jak się czujesz? - usiadł w fotelu, który stał w pokoju, tuż obok łóżka i posłał choremu uśmiech. Wyciągnął kanapkę z papierowej torebki i ugryzł kawałek, nie czekając na odpowiedź Brendona. Ten posłał mu tylko zdegustowane spojrzenie i przymknął oczy, odchylając głowę.

- Mógłbyś...? - mruknął tylko, ale Spencer wiedział o co chodzi. Przełknął kęs i włożył nadgryzioną kanapkę z powrotem do torebki. Przetarł usta wierzchem dłoni i spojrzał z troską na chorego.

- Dalej ci niedobrze? - zajrzał szybko do jego karty, która wisiała na ramie łóżka. Leki powinny już dawno zadziałać, ale u Brendona nic nie przebiegało zgodnie z planem.

- Mam już dość... - Spencer tylko pokiwał głową i odłożył kartę na miejsce. - Naprawdę mam dość. Nie chcę już dalszego leczenia.

Kiedy Brendon wraca do swojego mieszkania, które jest przytłaczająco puste, praktycznie przesypia cały tydzień. Ale właśnie tyle potrzebuje, by poczuć się lepiej, co nie zmienia faktu, że jest zły na siebie. Zmarnował tyle czasu.

Oglądając głupi program w telewizji i ssąc miąższ słodkich mandarynek, wpada mu do głowy pewien pomysł. Przecież nie może tak po prostu umrzeć. To byłoby nie fair w stosunku do niego samego. Chyba coś mu się należy jeszcze, prawda?

Odrzuca koc, którym jest przykryty i praktycznie podbiega do komody. Z pierwszej szuflady wyciąga zeszyt i z biurka zgarnia czarny długopis. Wraca na kanapę, na powrót przykrywając się kocem. Schudł za bardzo, więc teraz wiecznie mu zimno. Lekko drżąc z podekscytowania, zaczyna pisać w zeszycie. Pierwszą stronę zostawia pustą, jak na razie jeszcze nie jest pewien co się tam powinno znaleźć. Ale za to doskonale wie co powinno być na kolejnej stronie, więc pewnie kreśli pochyłe litery, idealnie mieszczące się w kratkach.

Wiedział, że nie będzie łatwo. Ograniczony czas i siły wcale mu nie pomogą, ale był zdeterminowany, by wypełnić choć część z punktów, które nakreślił niedbale na środku kartki. Musiał coś zrobić ze swoim życiem, nie chciał po prostu istnieć do końca. Chciał żyć, chociaż tak właściwie był już martwy. Został mu miesiąc, najwyżej dwa. Oczywiście Spencer to przed nim ukrył, nie powiedział ile mu zostało. Ale raz, kiedy udawał, że śpi, usłyszał jak rozmawiał z tym wysokim lekarzem. Weekes, chyba tak się nazywał. Dlatego Brendon stworzył listę rzeczy, które chce zrobić przed śmiercią.

- Hej, gdzie jesteś? - usłyszał wołanie, a zaraz potem trzask drzwi.

- Tutaj! - odkrzyknął. Po chwili w drzwiach pojawił się Spencer. Był zmęczony – świadczyły o tym cienie pod jego oczami i poszarzała skóra. „Już niedługo”, pomyślał Brendon i posłał przyjacielowi uśmiech. Spencer przychodził do niego codziennie po pracy, praktycznie pomieszkując u niego. Na nic zdały się prośby Brendona, by poszedł do siebie i porządnie wypoczął. Nie odstępował go na krok, patrząc na niego z troską i uważnie analizując każde westchnięcie Brendona, gotów by rzucić się mu na ratunek. Brendon czuł się z tego powodu w jakiś sposób winny. Był chory i przysparzał przyjacielowi więcej szkody niż pożytku.

- Stało się coś? - zapytał podejrzliwie blondyn i rozejrzał się po salonie, w którym jednak nic się nie zmieniło, więc przeniósł z powrotem wzrok na dziwnie rozgorączkowanego Brendona, któremu oczy świeciły się jak lampki. - Źle się czujesz? - od razu na jego czole pojawiła się pozioma zmarszczka troski, którą Brendon pragnął wymazać. Wcześniej jej nie było. Wcześniej, czyli przed chorobą. A teraz choroba Brendona nie tylko dokuczała jemu, chorował również jego przyjaciel.

Brunet prychnął i wziął kolejny kawałek mandarynki z talerzyka, który leżał na stole.

- Jest dobrze – położył nacisk na drugie słowo i dla potwierdzenia swoich słów zaczął bardziej zawzięcie żuć owoc. Właściwie nie czuł jego smaku. Mandarynka nie smakowała tak jak powinna. Była zupełnie nie do odróżnienia od tabletek, które brał. Ale to lepiej. Nie mdliło go po niej. - Wyjeżdżam – dodał, patrząc jak twarz Spencera najpierw blednie, pokazując kompletne zaskoczenie, a potem zaczyna purpurowieć – ze złości.

- Słucham? - zapytał blondyn prawie ojcowskim tonem i Brendon się wzdrygnął. Zrobił to odruchowo, nie myśląc zbyt wiele, ale Smith od razu złagodniał. Brendon nie miał łatwego dzieciństwa. - Bren... Wiesz, że nie możesz...

- Nie będę miał drugiej okazji – uniósł lewą brew i poprawił czapkę na głowie. Włosy zaczynały odrastać, ale były krótkie i Brendon czuł się nieswojo. Ostatni raz kiedy tak krótka szczecinka przyozdabiała jego głowę był dawno temu, w czasach których wolałby nie pamiętać.

Nie miał jakoś szczególnie szczęśliwych wspomnień z czasów, kiedy był jeszcze dzieckiem. W jego rodzinie się nie przelewało, dlatego jako najmłodszy musiał chodzić w ubraniach po starszym rodzeństwie. Przez to w szkole był wytykany palcami i niejednokrotnie kończył z głową w toalecie, kiedy starsi chłopcy mieli ochotę się zabawić. Na szczęście w 5 klasie zaprzyjaźnił się ze Spencerem, który mieszkał tuż obok niego i był starszy, więc bardziej szanowany. Do tego pochodził z dobrego domu i dość bogatej rodziny. Ochronił Brendona przed dalszymi prześladowaniami. Ale to nie było wszystko. To, że nikt więcej nie znęcał się nad nim w szkole, nie załatwiało sprawy. Brendon niechętnie wracał do domu. Chociaż jego mama była tak naprawdę świętą kobietą i podziwiał ją, że potrafiła jakoś związywać koniec z końcem i radzić sobie z tyloma obowiązkami, to ojczym chłopaka pozostawiał wiele do życzenia. Nie rozumiał czym sobie zasłużył na takie traktowanie. Mężczyzna wybrał sobie go na swoją zabawkę, może dlatego że był najmłodszy i najsłabszy. Śmiał mu się prosto w twarz, kiedy Brendon płakał z przerażenia, błagając by tamten przestał go bić. Jego mama o tym nie wiedziała, bo facet robił to tylko kiedy nie było jej w domu, a to zdarzało się dość często, z powodu długich godzin pracy. Do tego bił Brendona tylko tam, gdzie mógł zakryć siniaki ubraniami.

Nic dziwnego, że Brendon nie skończył liceum. Gdy chłopak miał 16 lat, jego ojczym pewnego wieczoru doprowadził do tego, że dłużej się nie zastanawiał, tylko spakował kilka rzeczy do swojego plecaka i uciekł z domu. Właśnie wtedy naprawdę zaprzyjaźnił się ze Spencerem. Smith zajął się nim i zadbał, by miał wszystko czego potrzebuje. Był wtedy studentem i mieszkał w wynajętym mieszkaniu wraz z innymi studentami medycyny. Chociaż Brendon sypiał wtedy na kanapie, to były jego najszczęśliwsze lata i nie wymieniłby ich na żadne skarby.

- Więc gdzie się wybieramy? - westchnął Spencer, w głowie już układając sobie przemowę, którą będzie musiał przekonać szefa do dania mu urlopu. Zresztą, chrzanić pracę. Jeśli będzie musiał to się zwolni. Był dobry, był tak zajebiście dobry, że nie jeden szpital chciałby, by dla nich pracował.

- „My”? - zapytał Brendon, wyraźnie zdziwiony. Nie chciał już niczego od Spencera. Przyjaciel wiele dla niego poświęcił i wiele razy mu pomagał, nie musiał robić już nic więcej.

- Chyba nie sądzisz, że puszczę cię samego? - teraz to Spencer się zdziwił. Brendon wzruszył ramionami. Sam nie wiedział co myślał. Chciał po prostu coś jeszcze przeżyć, póki ma siłę chodzić, śmiać się i bawić.

- To na początek... Idziemy wieczorem do klubu – przez twarz bruneta przebiegł uśmiech chochlika. Spencer tylko westchnął głośno i wzniósł oczy ku niebu. To znaczy ku sufitowi. Ale nie znalazłszy tam odpowiedzi na żadne z jego życiowych problemów, pokiwał tylko smętnie głową.

- Bez alkoholu – zastrzegł od razu, kiwając palcem Brendonowi, a ten zrobił zasmuconą minkę zbitego psa.

- Spencerrrrr – jęknął chłopak, dramatycznie opadając na kanapę – Miej litość, jesteśmy już dorośli. O kilku ładnych lat możemy już legalnie pić, wiesz?

- Ale... - zaczął blondyn, ale przyjaciel wszedł mu w słowo.

- Żadnego, kurwa, ale. Mamy się zabawić. I osobiście dopilnuję, żebyś wypił chociaż dwa piwa! - Urie uniósł dwa palce w harcerskiej przysiędze – Tak oto obiecuję ja, Brendon Urie i obowiązuje mnie słowo harcerza!

- Nigdy nie byłeś harcerzem – Spencer słusznie zauważył, ale i tak parsknął śmiechem – Niech ci będzie, debilu...

- Też cię kocham kotku – posłał Smithowi buziaka w powietrzu.

Spencer martwił się tym, że Brendon się załamie. Że będzie przechodził ciężką depresję albo coś w tym stylu. Ale zamiast tego zauważył, że przyjaciel chce wykorzystać swoje ostatnie dni jak najlepiej. Mógł być tylko wdzięczny Bogu za to, jaką osobowość miał Brendon. Był optymistą i zazwyczaj szukał we wszystkim pozytywów.

Kiedy Brendonowi zaczęły wypadać włosy od chemii, chłopak ściął je na krótko i kupił z 10 różnych czapek, mówiąc że w końcu będzie miał motywację do zakładania ich. Poza tym kolorowe czapki są ciekawsze niż nudne, brązowe włosy, do których nigdy nie miał cierpliwości, więc sterczały na wszystkie strony.

***

Stali w zatłoczonym klubie. Spencer rozglądał się niepewnie na boki, w poszukiwaniu narkomanów gotowych ukuć go zakażoną igłą. Zaś Brendon rozglądał się w poszukiwaniu kogoś, kto pomógłby mu się rozerwać. Za wszelką cenę. Wiedział, że Spencer na trzeźwo nie będzie zbyt rozrywkowy.

- Chodź, pierwszą kolejkę ja stawiam! - Urie krzyknął, upewniając się, że jego głos dotrze do przyjaciela mimo głośnego beatu jakiegoś najnowszego hitu, którego tytułu w tej chwili nie mógł skojarzyć. Pociągnął Spencera za rękaw w kierunku baru. Po krótkiej chwili stały przed nimi dwie szklanki tequili. Smith niechętnie spoglądał na alkohol, a potem zerkał na Brendona, który sprawnie rozprawił się z trunkiem za pomocą szczypty soli i kawałka limonki czy innej cytryny.

Płynnie naśladował czynności przyjaciela, ale alkohol boleśnie zatrzymał się w jego gardle, powodując pieczenie. Zaczął kaszleć, a rozbawiony Brendon poklepał go po plecach. Kiedy łzy przestały mu napływać do oczu, zobaczył że chłopak płynnie kołysze się wraz z rytmem muzyki.

- Idę potańczyć – oznajmił brunet. - Idziesz ze mną?

Spencer pokręcił głową, wciąż nie czując się zbyt dobrze po przejściach z tequilą. Postanowił więc obserwować przyjaciela z krzesełka barowego, na którym siedział.

- Mogę prosić... wodę? - powiedział niepewnie. Barmanka zmierzyła go wzrokiem, a potem uśmiechnęła się sztucznie i podała mu butelkę.

Kilka drinków później Brendon bawił się naprawdę dobrze, próbując wciągnąć Spencera w zabawę.

- Brendon, powinniśmy już wracać – powiedział niepewnie Spencer, przyglądając się zgrzanemu chłopakowi. To nie było dla niego najlepsze miejsce, pełne zarazków i Bóg wie czego jeszcze. Martwił się o niego. Do tego wypity alkohol, który rozrzedza krew... U Brendona i tak już wystarczająco łatwo było o jakiś poważny krwotok.

- Marudzisz! Przestań w tej chwili – Brendon podparł się baru, kiedy zaplątał się we własne nogi. Spencer natychmiast się poderwał i objął go w pasie, chroniąc przed upadkiem.

- Masz już dość – powiedział tym razem stanowczo i zaczął prowadzić przyjaciela do wyjścia.

- Ale, kurwa, nie pożegnałem się. Z koleżankami! - Brendon machnął w stronę dwóch dziewczyn, z którymi wcześniej tańczył. Patrzyły na nich, mówiąc coś do siebie.

- Chodź, głupku. Jutro musimy ustalić gdzie jedziemy i wszystko pozałatwiać, tak?

Wiedział, że Brendon się złapie na wzmiankę o wyjeździe. Chłopak spojrzał na niego błyszczącymi, ale lekko zamglonymi od alkoholu oczami i pokiwał głową.

- No dobra – powiedział w końcu, pozwalając się wyprowadzić z klubu. Spencer zapakował ich oboje do taksówki i podał adres. Brendon praktycznie od razu zasnął, oparty o jego ramię. Kierowca zerkał na nich co jakiś czas we wstecznym lusterku, ale nie powiedział ani słowa. Spencer w końcu posłał mu uśmiech i ten przestał się gapić. Nie widział nigdy dwójki facetów wracających z klubu?

Zmusił Brendona do ostatniego już tej nocy wysiłku, a mianowicie kazał mu stanąć pod ścianą, kiedy jechali windą i kiedy otwierał drzwi jego mieszkania. Potem zaniósł go do łóżka, nie wysilając się przy tym zbytnio, bo Brendon ważył najwyżej 50-parę kilogramów. Ściągnął mu buty i czapkę a potem przykrył go kocem, który leżał na łóżku. Sam zaś poszedł jak zwykle na kanapę, która prawdę powiedziawszy była wygodniejsza niż jego łóżko. A może tylko to sobie wmówił? Nie chciał wracać do swojego mieszkania, chociaż znajdowało się ono zupełnie niedaleko, jednak w nieco lepszej okolicy. Wolał być tu na miejscu, na wszelki wypadek. Chciał mieć przyjaciela na oku. Wiedział, że nie powinien zostawać sam i nie wybaczyłby sobie, gdyby coś mu się stało przez jego wygodnictwo. Dlatego kanapa wydawała mu się naprawdę wygodna, więc zasnął zupełnie szybko.

Chociaż blondyn nie wypił wczoraj nic poza jedną tequilą i wodą, gdy obudził się rano, dziękował Bogu, że jest sobota i nie musi być dzisiaj w szpitalu. Bolała go głowa i wszystkie kości. Usiadł, cicho stękając i pokręcił głową na wszystkie strony, by nieznośny ucisk w karku zniknął. Przetarł twarz dłońmi i odrzucił koc, którym był przykryty.

- Głupia kanapa... - burknął. Przeszedł przez salon i zajrzał do sypialni Brendona. Chłopak wciąż spał z rozrzuconymi rękami, a jego prawa noga zwisała z łóżka. Koc, którym go wczoraj okrył, zaplątał się jakoś z jego szczupłymi nogami. Spencer uśmiechnął się pod nosem, widząc jak klatka piersiowa Brendona unosi się równomiernie, a jego twarz sugeruje, że śni mu się coś przyjemnego, bo lekko się uśmiechał.

Po cichu przymknął drzwi, wiedząc że chłopak wypił wczoraj o dużo za dużo i kiedy się obudzi, pewnie będzie umierał na ból głowy. Analizując w głowie jego lekarstwa, udał się do kuchni i włączył ekspres do kawy. Aspiryna odpadała. Ale ibuprofen powinien się nadać.

Nie było dla niego wielkim zdziwieniem to, że w apteczce Brendona nie było nic poza plastrami, termometrem i syropem na kaszel. Na półce niżej stały podzielone porcje tabletek, które powinien brać. Spencer westchnął, patrząc na lekarstwa. Chociaż wiedział, że leczenie prawdopodobnie zabiłoby go szybciej niż choroba, ale mimo wszystko nie mógł się do końca pogodzić z decyzją przyjaciela.

- Możesz się poczęstować, jeśli masz ochotę. Mam ich nadmiar – usłyszał za plecami nieco ochrypnięty głos i drgnął, zaskoczony. Szybko zamknął szafkę i odwrócił się przodem do Brendona. Chłopak usiadł na wysokim taborecie przy wysepce kuchennej i od razu przyłożył głowę do chłodnego blatu. - Ja pierdolę... - wycharczał i zamknął oczy. Wszystko nieznośnie wirowało mu przed oczami i pewnie gdyby coś jadł, już dawno by klęczał w łazience i pozbywał się tego ze swojego organizmu.

- Mogłeś tyle nie pić – powiedział Spencer i sięgnął do swojej torby. Wyciągnął z niej słoiczek tabletek. Położył dwie przed Brendonem, razem z szklanką wody.

- Dzięki – Brendon sprawnie łyknął tabletki i duszkiem wypił chłodny napój bogów. Oczywiście chodzi o wodę. Podparł głowę ręką i spojrzał wyczekująco na Spencera.

- Znów spałeś na kanapie – stwierdził, przyglądając się jego pomiętej koszuli. - Mogłeś wrócić do domu i się porządnie wyspać.

Spencer zignorował jego gadanie, nie chcąc po raz kolejny drążyć tematu. Jakie to miało znaczenie czy sypiał u siebie czy tutaj. Żadne. Dawało mu to więcej spokoju.

- Dzięki mnie dostałeś coś na ból głowy i jeszcze narzekasz. Idź się ogarnij, a ja pójdę do sklepu.

Kiedy Urie poczłapał do łazienki, by się odświeżyć, Spencer rękami wygładził ubranie i upewniwszy się, że zabrał pieniądze, wyszedł z mieszkania by kupić coś na śniadanie. W windzie spotkał sąsiadkę, która zawsze rano gdzieś pędziła, chociaż była już co najmniej od 100 lat na emeryturze. Ale kto by tam zrozumiał kobiety, a co dopiero starsze kobiety.

- Dzień dobry – Spencer grzecznie się przywitał i uśmiechnął do kobiety, która tylko zmierzyła go wzrokiem. - Co u pani słychać? - zagadnął, chcąc być miłym, ale staruszka nadal patrzyła na niego nieprzychylnie, dziwnie wykrzywiając twarz, jakby brzydko pachniał. Oczywiście nie wziął prysznicu, ale nie sądził, by mogło być aż tak tragicznie. Nieco zmieszany brakiem odpowiedzi, odwrócił się i patrzył na zmieniające się cyferki pięter. W końcu kiedy winda się zatrzymała na parterze, przepuścił kobietę przodem, chcąc również wyjść. Ale staruszka zastawiła mu drogę niewielkim wózkiem na zakupy i wymierzyła w niego palcem. Odsunął się zaskoczony, co z boku musiało wyglądać dość zabawnie. Malutka staruszka mierząca palcem w dorosłego mężczyznę, wyższego od niej o jakieś pół metra.

- Nie mam nic do was, ale dzieci to nie powinniście wychowywać, zrozumiano? - powiedziała groźnie, wciąż mierząc do niego palcem. Smith stał oniemiały, nie wiedząc o co chodzi i jak jej odpowiedzieć, pokiwał więc głową. Dopiero wtedy staruszka uśmiechnęła się zadowolona i ciągnąc za sobą wózeczek. Spencer stał jeszcze chwilę w miejscu, nie będąc pewnym tego, co się właśnie stało. Po chwili jednak przypomniał sobie, że miał iść do sklepiku obok, kupić coś na śniadanie.

- Już jestem! - zawołał, odstawiając zakupy na blat kuchenny. Idąc za dźwiękiem cichego mamrotania, dotarł do salonu, gdzie był akurat Brendon i przeszukiwał internet. - Co robisz?

Usiadł obok chłopaka, zaglądając mu przez ramię. Brendon przeglądał właśnie stronę linii lotniczych i widocznie coś mu się nie podobało, bo co chwilkę mruczał pod nosem jakieś przekleństwa.

- Zamawiam bilety – odpowiedział po prostu, nie kłopocząc się z dalszymi wyjaśnieniami. Po chwili klikania i mamrotania, w końcu na jego twarzy wykwitł radosny uśmiech – Mam!

- Lecimy do... Nowego Jorku? - blondyn nie krył zdziwienia. Co takiego było w NYC, że Brendon koniecznie chciał się tam znaleźć? Swoim sposobem w głowie wymienił kilka atrakcji, które mogłyby przypaść do gustu Brendonowi. Statua Wolności, Central Park, Broadway, Times Square, Piąta Aleja, Madison Avenue, Empire State Building, ogród botaniczny, Metropolitan Museum of Art. Opcji było tak wiele, że Spencer nie wiedział co wybrać.

- Tak. Chcę zjeść nowojorską pizzę i pójść na mecz Red Bulls – powiedział brunet, a przyjaciel spojrzał na niego, oczekując, że zaraz powie, że to żart. Lecą do Nowego Jorku na pizze i jakiś głupi mecz?

- Na co ja się zgodziłem... - jęknął Spencer, przykładając dłoń do czoła.

- Nie marudź, będzie fajnie! - Brendon klepnął go w ramię i odłożył laptopa. Sięgnął po pilota i włączył telewizor. Leciał jakiś serial o zombie. - Och, idealnie – ucieszył się i wygodniej rozłożył na kanapie. - Co ze śniadaniem? - zapytał po chwili Spencera, który nadal siedział w bezruchu.

To będzie cięższa podróż niż przypuszczał. Jak on wytrzyma z rozkapryszonym Brendonem tyle czasu? Jeśli się nie pozabijają, to będzie jakiś cud.