Rozdział 6

Hej Misie! 

Przed wami kolejny rozdział, troszkę mniej sensacyjny niż poprzedni. Ale mimo wszystko mam nadzieję, że nie będzie tak źle i wam się spodoba :) 

Indżoj! 

************************ 

W milczeniu weszli do swojego wynajętego mieszkanka. Brendon opadł na drewniane kuchenne krzesło i opierając łokcie o stół ozdobiony poszarzałym obrusem, podpiera głowę rękami, zakrywając twarz. Oddychał niespokojnie i głośno, jakby przebiegł właśnie maraton. Ale dokładnie tak się czuł. Był zmęczony i miał dość. Pragnął zwinąć się w kłębek i się nie ruszać. Znów czuł się dzieckiem, znów czuł się mały i nic niewarty. A wszystko przez jedno, głupie spotkanie. Z jego gardła wydobył się niekontrolowany szloch, który szybko stłumił, bo przecież nie może płakać. Nie przez niego. Nie zasłużył na to, by poświęcać mu tyle czasu, ile zabiera płakanie. Ale mimo wszystko łzy zbierają się pod jego powiekami i przeklina się za to, że jest taki słaby i beznadziejny.

Blair spojrzała na niego zaniepokojona, nie wiedząc co zrobić, ale w końcu usiadła na krześle obok i obejęła go, gładząc po plecach. Nie wiedziała co się stało i kim był ten mężczyzna, ale miała ochotę go odszukać i jeszcze raz mu przyłożyć, w jakiś sposób trwale go uszkadzając. Być może wbicie jedynek zmyłoby z jego gęby ten obleśny uśmiech, którym za każdym razem obdarzał Brendona. Spojrzała pytająco na Spencera, ale ten tylko pokręcił głową. Zgadła, że to był kolejny temat, na który Brendon nie chciał rozmawiać i zapewne zabronił przyjacielowi cokolwiek o tym mówić. Zupełnie jak poprzednio z jego chorobą. I znów się w jakiś sposób wydało.

Kiedy Brendon przestał już drżeć od wstrzymywanego płaczu i jego oddech nieco się uspokoił, chłopak oparł się o krzesło i wierzchem dłoni wytarł policzki. Wyglądał żałośnie i kiedy Blair na niego patrzyła, serce ściskało jej się z rozpaczy. Chociaż był dorosły, teraz wydawał się bezbronny jak dziecko.

Brendon owinął ramiona wokół klatki piersiowej i westchnął, tępo wpatrując się w stół. Wyraźnie myślami był gdzieś indziej i ani Spencer, ani Blair nie mieli odwagi czegokolwiek do niego powiedzieć. Chociaż Spencer wiedział o co chodzi, nigdy właściwie nie zdawał sobie sprawy z tego jak to naprawdę wygląda. Kiedy chłopcy ze szkoły znęcali się nad Brendonem, Spencer w jakiś sposób był dumny, gdy każąc im przestać, dokuczanie faktycznie ustało. Ale kiedy Brendon przyszedł kiedyś do niego po nieobecności w szkole i z grymasem bólu schylił się po plecak, duma Spencera szybko zniknęła. W jednej chwili znalazł się przy przyjacielu i bez pytania o pozwolenie podwinął jego koszulkę ku górze, odsłaniając duży, fioletowy siniak na jego brzuchu i żebrach. Brendon wydawał się zawstydzony tym co odkrył Spencer i czym prędzej odskoczył od niego. Był wystraszony i nieufny, więc zaganianie go w kozi róg w niczym by wtedy nie pomogło.

Nie było go w ten dzień w szkole, a rana była dość świeża i wtedy prawda uderzyła w Spencera jak grom, prawie zwalając go z nóg. Dlatego zaproponował przyjacielowi by został u niego na noc, ale Brendon szybko go zbył, tłumacząc się tym, że obiecał pomóc mamie przy kolacji, co oczywiście było obrzydliwym kłamstwem. Ale takie kłamstwo było lepsze od prawdy, przynajmniej Brendon wtedy tak myślał.

Cała prawda wydała się tydzień później, kiedy Brendon siedział na trybunach boiska, po raz kolejny unikając zajęć wychowania fizycznego. Co chwilę poprawiał grzywkę, starając się usilnie zakryć czoło, chociaż włosy były zbyt krótkie.

- Co się stało? - zapytał Spencer, wskazując na jego czoło, kiedy się do niego przysiadł. Wtedy znów zobaczył panikę w oczach Brendona i był już zupełnie pewny tego, co wcześniej już ustalił.

- To głupota. Nie zauważyłem otwartej szafki i...

- Brendon. Nie okłamuj mnie, proszę... - powiedział, patrząc na przyjaciela. Brendon nie patrzył mu w oczy tylko nerwowo wyłamywał sobie palce i szarpał rękawy. W końcu westchnął i zrezygnowany opuścił ramiona.

To było pod koniec roku szkolnego, kiedy Spencer był w ostatniej klasie i jesienią wybierał się na studia. Nie wyobrażał sobie by zostawić Brendona. Czuł się w jakiś sposób odpowiedzialny za tego chłopaka. Dlatego zaproponował mu by pojechał razem z nim i zostawił za sobą rodzinę, w której brakowało nie tylko pieniędzy, ale i miłości.

To właśnie wtedy Spencer zobaczył jak Brendon się naprawdę uśmiecha, nie tylko ustami, ale i oczami, w których migały wesołe iskierki i mimo wszystko wiedział, że postąpił dobrze. Niedługo po tych wydarzeniach dowiedział się od swoich rodziców, że matka Brendona rozwiodła się z jego ojczymem.

Teraz nie rozumiał tylko jednej rzeczy.

- Co ten kutas robi we Francji? - szepnął Spencer nieświadomie, wyrywając wszystkich z tego dziwnego otępienia.

- Dowiem się w końcu o co tak właściwie chodzi? - westchnęła Blair, nie mogąc znieść już dłużej niewiedzy. To chyba była ważna informacja.

- To był mój ojczym – powiedział Brendon ochrypłym głosem. A potem opowiedział im obojgu tę historię. I oboje słyszeli ją pierwszy raz. Brendon nigdy nie powiedział tak naprawdę Spencerowi co działo się w jego domu. Nie powiedział, że na początku Mark tylko go wyzywał. Aż pewnego dnia po raz pierwszy go uderzył, w końcu się przełamując i robiąc sobie z Brendona worek treningowy. Bił go za każdym razem gdy coś mu nie wyszło, a z czasem nawet bez powodu. Ale to nie było takie złe. Gorsza była przemoc psychiczna, bo koleś był mistrzem w zrównywaniu ludzi z ziemią. Potrafił w jakiś sposób dostrzec wszystkie wady i obawy w człowieku i w perfidny sposób wykorzystać je przeciwko niemu. I Brendon nie mógł nic powiedzieć, bo Mark na samym początku mu powiedział, że kara nie będzie lekka.

- Jeśli okażesz się ciotą i komukolwiek piśniesz słówko gówniarzu, obiecuję że zatłukę ciebie i twoją matkę...

Jaki miał wybór? Milczał więc, przyjmując ciosy, modląc się by wszystko w końcu się skończyło. Ale jakoś upragniony koniec nie nadchodziło.

***

Kiedy wraz z Blair weszli później do ich pokoju, Brendon stanął na środku i nie bardzo wiedząc co zrobić, włożył ręce do kieszeni. Wcale nie był jeszcze zmęczony. Mogliby obejrzeć jakiś film albo posłuchać muzyki albo... Albo i nie. Bo Blair miała zupełnie inne plany. Widziała dzisiaj przestraszonego Brendona, który nijak nie potrafił się obronić przed duchami przeszłości. Wiedziała, że ten dzień nie był dla niego jakoś zaskakująco dobry, a nie chciała by takie dni się zdarzały. Chciała by każdy kolejny dzień był dla niego pozytywną niespodzianką, czymś niezapomnianym i dobrym. Tak by mógł się uśmiechnąć wieczorem i powiedzieć sobie, że to był dobry dzień.

Dlatego skrupulatnie zamknęła drzwi ich pokoju i odwróciła się przodem do chłopaka, który stał nieco zagubiony na środku i wyglądał jeszcze drobniej niż normalnie i bardziej krucho niż zazwyczaj.

Uśmiechnęła się delikatnie i podeszła do niego powoli, zarzucając mu ręce na szyję. Chłopak odruchowo objął ją w pasie, jakby to była najnaturalniejsza rzecz na świecie. Blair przechyliła nieco głowę w bok, składając słodki pocałunek na jego ustach, którego nie zdążył odwzajemnić, by po chwili wędrować dłoniom po jego torsie w dół, do brzucha i z powrotem, nieco podciągając jego koszulkę. Brendon patrzył na to co robi z nieco zaskoczoną i zakłopotaną miną. Blair zdążyła już zauważyć, że był niepewny siebie i tego jak wygląda. Właściwie nie widziała go bez koszulki, poza jednym razem. Ubierał raczej luźne ubrania i zakrywał się na różne możliwe sposoby. Dlatego postanowiła, że dzisiaj sprawi, iż będzie się czuł naprawdę wyjątkowo.

- Mogę? - zapytała, chwytając za rąbek jego koszulki i podciągając ją do góry. Chłopak podniósł ręce pozwalając się rozebrać, ale nie patrzył wtedy na nią, bojąc się jej reakcji. Uśmiechnęła się czule, widząc jego zakłopotanie i znów go pocałowała. - Jesteś idealny... - szepnęła, nie pozwalając mu zaprzeczyć. Brendon wcale nie czuł się idealny. Nienawidził swoich kości i bladej skóry. Nienawidził podłużnej blizny na swoich plecach, której nabawił się podczas jednych z napadów szału Marka. Nienawidził nawet niewielkiej blizny po kateterze, która nigdy nie zdąży wyblaknąć.

Ale Blair uważała, że wszystko to czego Brendon w sobie nie lubi, określa go jako człowieka. Bez tego wszystkiego nie byłby Brendonem, jakkolwiek dziwnie to brzmi. Dlatego później składała delikatne pocałunki na każdym z tych znaków na jego ciele, wywołując u niego gęsią skórkę. Nigdzie się nie spieszyli, po prostu wzajemnie się poznawali. Brendon myślał wtedy, że nie widział nigdy nic piękniejszego. Mleczna, miękka skóra dziewczyny była wszystkim czego potrzebował, jej delikatne dłonie na sobie i gorący oddech. To wszystko sprawiało, że na chwilę zapomniał o wszystkim. Zapomniał, że kiedykolwiek się bał, że bolało, że chciał umrzeć, że kiedykolwiek płakał, cierpiał lub nie czuł nic. Lub wręcz przeciwnie – kiedy czuł wszystko ze zdwojoną siłą, a to sprawiało mu wiele przykrości. Zapomniał, jak bardzo źle się czuł, kiedy z niczym sobie nie radził, kiedy nie rozumiał co się z nim dzieje, chociaż Spencer starał się mu wszystko tłumaczyć. Na ten jeden, najpiękniejszy moment zapomniał, że umiera i to było najlepsze uczucie, jakiego ostatnio doświadczył.

Dlatego później w nocy, kiedy leżeli w splątanej pościeli, przytuleni do siebie, ze splecionymi razem nogami, trzymając się za ręce, uśmiechał się delikatnie. Włosy Blair łaskotały go w twarz, ale zupełnie mu to nie przeszkadzało. Pomyślał jeszcze o tym, że tak naprawdę zaczął żyć, kiedy jedną nogą był już w grobie i że to jest niesprawiedliwe. Dopiero później, kiedy na zewnątrz zaczynało już świtać, zasnął.

- Dzień dobry! - powiedział rano Spencer, witając się z Blair i Brendonem, którzy wyszli ze swojego pokoju. Siedział przy stole i przeglądał jakąś gazetę, a w ręce trzymał kubek z kawą. Na stole leżały bułki i jakieś owoce.

- Siema – uśmiechnął się Brendon i usiadł przy stole. Mimo że był zaspany, uśmiechał się pod nosem i Spencer nie mógł się powstrzymać przed roześmianiem się. Zarówno Blair jak i Brendon mieli poplątane włosy i wyglądali na niewyspanych, ale byli szczęśliwi. I cóż... Spencer słyszał w nocy powód ich dzisiejszego samopoczucia.

- Ciężka noc, co? - mruknął z złośliwym uśmieszkiem i znów skupił się na gazecie. Blair postawiła przed Brendonem kubek, a drugi ściskała w dłoni i usiadła tuż obok swojego chłopaka. Brunet zmrużył oczy, patrząc na Spencera.

- Nie bądź zazdrosny... – burknął. - Przecież nie znasz francuskiego? - zagadnął, wskazując na gazetę.

- Wyobraź sobie, że to jest po angielsku – Spencer pokazał Brendonowi język, na co brunet się roześmiał. Zachowywali się jak para dzieciaków, ale żadnemu z nich to nie przeszkadzało.

- Dzięki, kotku – Brendon cmoknął Blair w usta w podziękowaniu za wcześniej podany mu napój. Dziewczyna uśmiechnęła się do niego i wzięła bułkę z talerzyka, który stał tuż przed nią.

- Zrobić ci kanapkę? - zapytała, a Brendon po raz kolejny ją pocałował, na co Blair zachichotała. Spencer tylko wyjrzał zza swojej gazety, ale nic nie powiedział. Jednak kiedy usłyszał kolejne zdrobnienie wypowiedziane przesłodzonym tonem i mlaskający odgłos całusa, nie wytrzymał.

- Co jest z wami?

Blair i Brendon popatrzyli po sobie, wzruszyli ramionami i wybuchnęli razem śmiechem.

- Długo ci to zajęło... - sapnął Brendon, trzymając się za brzuch i biorąc głębokie wdechy, by się nieco uspokoić. - Wisisz mi 20 dolców – mruknął do Blair, której uśmiech zniknął z twarzy. Zmrużyła oczy i groźnie popatrzyła na Brendona, po czym na chwilę zniknęła w pokoju. Kiedy wróciła, wcisnęła chłopakowi pieniądze w wyciągniętą dłoń.

- Co wy odwalacie? - zapytał zdziwiony Spencer, zupełnie nie rozumiejąc zachowania tej dwójki.

- Właśnie przegrałam zakład o to, kiedy nie wytrzymasz tego słodkiego paplania. Przez ciebie przegrałam!

Blair wyszła z kuchni, uprzednio zabierając kanapkę z talerza Brendona, którą mu sama wcześniej zrobiła.

- O stary... - mruknął Smith, patrząc za znikającą dziewczyną. Brunet tylko wzruszył ramionami i wziął do ręki jabłko.

- Przejdzie jej – uśmiechnął się i ugryzł kawałek owocu.

***

Po śniadaniu wybrali się pozwiedzać Paryż, w końcu po to tutaj przyjechali. Blair nadal była trochę nadąsana z powodu tylko sobie znanego, jednak widocznie ze sobą walczyła, by zbyt szybko nie przestać się gniewać. Kiedy już byli pod Wieżą Effela, Brendon niewiele myśląc, złapał ją za rękę i zaciągnął jak najbliżej konstrukcji. Mimo głośnych protestów dziewczyny, mocno objął ją w talii i przyciągnął do siebie.

- Kobieto, nie opieraj się, daj mi być romantycznym! - uśmiechnął się nieco, widząc zaskoczoną minę Shepherd. Dlatego dłużej nie czekając aż dziewczyna znów zacznie udawać obrażoną, przycisnął swoje usta do jej i pocałował ją. I ten pocałunek zdecydowanie przerodził się w taki, przez który ludzie rzucają oburzone spojrzenia, a dziadkowie cmokają z oburzeniem.

- Bez ciebie nie byłoby tak samo... - wymruczał Brendon, wciąż mocno trzymając przy sobie Blair. Nie widział nic więcej, poza jej zielonymi oczami i pełnymi ustami. - Dziękuję.

- Za dużo gadania, za mało całowania – burknęła Blair, zezując w kierunku ust chłopaka. Cóż, jedną z zalet Brendona było to, że naprawdę potrafił całować. Blair nie wiedziała jak to robił, ale za każdym razem miękły jej kolana, a w brzuchu uaktywniało się stado denerwujących motyli. Pomyślała nawet, że być może się zakochała i to dlatego. Ale to było głupie i bez sensu. Blair nigdy nie była tak naprawdę zakochana. Owszem, miała chłopaków, ale to zazwyczaj było po prostu lubienie, przyjaźń albo jakiś rodzaj pociągu fizycznego. Ale miłość? Skąd właściwie się wie, że to jest właśnie te uczucie?

Później tego dnia, odpoczywali w ich wynajętym mieszkanku, głównie z powodu Brendona, który upierał się, że nic mu nie jest. I faktycznie, z daleka może wyglądał zupełnie normalnie i zdrowo, jednak jego przystawanie, by rzekomo podziwiać wystawy, albo opieranie się o Blair, dały Spencerowi jasny obraz sytuacji. Było gorzej, chociaż Brendon i tak trzymał się lepiej, niż Smith wcześniej podejrzewał. Właściwie kiedy Brendon był jeszcze w szpitalu i ledwo co było go widać spod kołdry, Spencer zakładał, że tak już będzie. Ale kiedy przerwali leczenie i wszystkie środki w organizmie bruneta przestały działać, poprawiło mu się. Oczywiście poprawa była złudna, choroba wcale nie zamierzała przestać go zabijać.

Nie było więc dziwne to, że Urie zasnął właściwie od razu, kiedy jego głowa zetknęła się z poduszką. Blair zamknęła drzwi „ich” pokoju i zrobiła sobie oraz Spencerowi herbatę. Francuska herbata nie była jakaś znakomita, ale było to coś, bez czego dziewczyna nie potrafiła żyć.

- Spencer? - zagadnęła, wyrywając go tym samym z zamyślenia. Spojrzał na nią pytająco, trzymając kubek w dłoniach. - Pogorszyło mu się, hm? - bardziej stwierdziła niż zapytała. Przez większość czasu starali się nie zwracać uwagi na to, że Brendon jest chory, tak jak sam o to prosił, jednak tak nie mogło być zawsze. Spencer pokiwał głową, potwierdzając przypuszczenia Blair. Widział, że naprawdę zależy jej na Brendonie. Pozwalała mu na dokuczanie i głupie żarciki, śmiejąc się za każdym razem, nawet jeśli coś nie było zabawne. Słuchała wszystkiego co mówi, jakby to były najciekawsze historie na świecie, chociaż w większości były to głupie opowiastki o niczym. Po prostu była tylko dla niego i to sprawiało, że Urie był szczęśliwy. A jeśli on był szczęśliwy, to Spencer był również.

- Co będzie dalej? No wiesz... Nie chcę być potem zaskoczona, albo... wystraszona.

Spencer się zdziwił. Właściwie nigdy o tym nie myślał. O tym, że Blair będzie... do końca. Bycie obecnym przy śmierci człowieka było czymś, czego nie życzył nikomu. Chociaż był lekarzem, sam nie do końca rozumiał co się wtedy dzieje. Oczywiście znał regułki, które o tym mówiły. Miał je wyryte w mózgu. I wiedział o procesach, jakie wtedy następują w ciele człowieka. Ale człowiek to przecież nie tylko ciało, ale i dusza. Spencer nieraz powtarzał rodzinom pacjentów, że odchodzą do lepszego miejsca. Był wierzący, tak było prościej. Ale Brendon twierdził, że to głupie. Co jemu powinien powiedzieć?

- Po prostu będzie coraz słabszy – powiedział w końcu, lekko wzdychając. - Będzie potrzebował coraz więcej odpoczynku. Aż w końcu zaśnie...

Nagle perspektywa utraty przyjaciela spadła na jego ramiona, utrudniając mu oddychanie i zacisnęła mu gardło, które stało się nieprzyjemnie suche.

- Ale... Nie będzie go nic bolało, prawda? - zapytała Blair z nadzieją. Była wyraźnie zmartwiona, ale starała się jakoś trzymać i zachować zimną krew, mimo wszystko. Wolała wiedzieć to już teraz, niż panikować potem. Kiedy Spencer pokręcił głową, odetchnęła z ulgą, bo tego właśnie się bała. Że będzie musiała oglądać Brendona wijącego się z bólu. To by mogło ją złamać.

- Jestem lekarzem – dodał pocieszająco, przypominając sobie o swojej apteczce w domu, która w tej chwili była wyposażona między innymi w kilka ukradzionych ze szpitala ampułek morfiny. Cóż, należało się temu palantowi, który zarządzał szpitalem. Zresztą, kto by zauważył brak kilku środków przeciwbólowych?

***

Chociaż planowali dłużej zabawić w Paryżu, Brendon wydawał się być nieco znudzony. Być może była to jego kolejna maska, mająca na celu ukrycie innego uczucia. Nadal nie wiedzieli skąd Mark się tutaj wziął i co to właściwie miało znaczyć. Wszyscy więc zrozumieli, że to miasto w tej chwili nie było ulubionym miejscem na ziemi dla chłopaka. I nikt się nie zdziwił, kiedy zechciał stąd wyjechać. Spencer na początku chciał go przekonać do powrotu do Stanów i szukaniu rozrywki właśnie tam, ale ustąpił pod gniewnym spojrzeniem Brendona.

Ani Blair, ani Spencer nie wiedzieli również kiedy Brendon wyszedł z ich wynajętego mieszkania, ale kiedy rano się obudzili, nigdzie go nie było. Oczywiście to wywołało niemałe zamieszanie i panikę. Urie w żadnym wypadku nie powinien wychodzić nigdzie sam. Ale zanim zdążyli w jakikolwiek sposób zareagować, drzwi się otworzyły i stanął w nich cały i zdrowy Brendon. No, może nie do końca.

- Brendon? - Blair uniosła lewą brew, krzywiąc się nieznacznie. Chłopak wciąż stał w drzwiach, chyba nieco zaskoczony widokiem swojej dziewczyny i przyjaciela. Kołysał się na piętach, kurczowo trzymając się klamki.

- Hmmm? - mruknął, szeroko otwierając oczy, co wyszło bardziej komicznie niż by tego sobie życzył.

- Jesteś pijany... - burknął Spencer, odruchowo zerkając na zegarek. Nie było jeszcze nawet 9.00 rano, a Brendon wyglądał jakby wypił całą butelkę wódki i zapił jakimś tanim winem.

- Nawalony jak autobus do Lichenia! - poprawił go z dumą Urie i w końcu zdecydował się zamknąć drzwi, co przez dłuższy moment nie chciało mu wyjść. Widocznie ciągłe naciskanie klamki nie szło dobrze w parze z zatrzaskiwaniem się zamka, ale otumaniony umysł bruneta nie potrafił tego zrozumieć. W końcu Blair zatrzasnęła drzwi, jednocześnie odciągając od nich Brendona, który posłał jej tylko wdzięczny uśmiech. - No nieważne... - mruknął w końcu, opierając się barkiem o ścianę.

- Jest 9.00 rano, a ty się już tak urządziłeś... - jęknął Spencer, siadając przy kuchennym stole i podpierając głowę ręką. Sam nie wiedział co o tym myśleć.

- No mówiłem, że nieważne... - powiedział niewyraźnie Brendon i zaczął grzebać w kieszeni bluzy. Po kilku nieudanych próbach w końcu udało mu się z niej wyciągnąć jakąś pomiętą ulotkę. Wyciągnął ją przed siebie, prostując rękę. Blair wzięła od niego pomięty papier i nieco go prostując, przejrzała zawartość. Następnie spojrzała na Brendona spod rzęs, kładąc jedną rękę na biodrze.

- Polska? - zapytała niepewnie, podając ulotkę Spencerowi.

Brendon, kiedy był wstawiony, rzadko łapał co wypada, a czego nie. Dlatego nieco niepewnym krokiem podszedł do Blair i owijnął ręce wokół jej talii, przytulając się do niej.

- Mhm – mruknął Brendon, opierając się czołem o jej ramię. Dziewczyna nieco się zachwiała pod ciężarem jego ciała, które nieco bezwładnie właśnie na niej się opierało. Poczuła jego ciepły oddech na swojej skórze i mimowolnie przeszły ją dreszcze. - Pączki i... pierogi. Wódka... - Brendon nadal mówił właściwie w jej ramię, przez co jego już i tak niewyraźne słowa, stawały się jeszcze bardziej niezrozumiałe.

- Alkoholu to ty masz chyba dość... - sapnęła Blair, nieco go od siebie odpychając. - I powinieneś iść spać – dodała, trzymając ręce na jego ramionach, nieco się obawiając, że chłopak upadnie. Brendon jednak wbrew pozorom nie zamierzał upadać. I wcale nie chciał iść spać. Dlatego znów przytulił się do Blair, zupełnie ignorując Spencera, który był obecny przy całej tej scenie i na pewno czuł się niekomfortowo.

- Ale ty ze mną – powiedział jak rozkapryszone dziecko, składając niedbałe pocałunki na odsłoniętej skórze szyi dziewczyny. Doskonale wiedział, że to na nią działa. Odkrył to ostatnio. Blair zwyczajnie się wtedy poddawała. I podobnie było tym razem, gdyż na chwilę przestała go od siebie odpychać i zamarła, oddając się przyjemności.

Dopiero po chwili naprawdę go odepchnęła, przypominając sobie o Spencerze, który tylko uśmiechał się, patrząc na nich kątem oka. Blair skarciła Brendona spojrzeniem, przy okazji również zerkając na Smith'a, rumieniąc się z zakłopotania.

- No co? - powiedział Brendon do Spencera, który wciąż się tajemniczo uśmiechał, wyglądając na bardziej rozbawionego niż zakłopotanego. I faktycznie bawił go widok Brendona, który zachowuje się jak napalony nastolatek. Spencer potrząsnął głową, a jego uśmiech mimowolnie się poszerzył.

- Jesteś napalony jak Jacob w czwartej części „Zmierzchu” - zachichotał Spencer, wyraźnie rozbawiony swoim porównaniem. Brendon wyraźnie poczuł się urażony porównaniem do wilkołaka. Warknął na przyjaciela, nieco czerwieniąc się ze złości, przez co wyglądał jak uroczy, rozjuszony szczeniaczek. Wydawał się być nawet bardziej trzeźwy niż przed sekundą. Patrzył spod zmrużonych powiek na Spencera, prawdopodobnie próbując go zabić wzrokiem.

- Przynajmniej nie mam testosteronu na poziomie wczesnego Biebera! - powiedział w końcu, a to przeważyło szalę i Spencer już zupełnie się roześmiał, co jeszcze bardziej zdenerwowało Brendona. Blair starała się nie roześmiać, ale ta niewinna sprzeczka chłopaków, która przypominała starcie chłopców z podstawówki, wydawała się naprawdę zabawna. Mimo wszystko ograniczyła się do półuśmiechu i zagryzienia wargi.

W końcu Spencer się uspokoił i wycierając łzy rozbawienia z kącików oczu, wstał z krzesła. Brendon nadal wydawał się nieco obrażony, ale bardziej wyglądało jakby starał się utrzymać dobrą minę do złej gry, niż faktycznie boczył się na przyjaciela.

- Dobra dzieciaki – powiedział Spencer, nie mogąc się powstrzymać. - To ja w takim razie pójdę zobaczyć tą twoją... Polskę, dobrze?

Brendon pokiwał głową, ciesząc się, że jego spontaniczna propozycja właściwie została już przyjęta. Nawet sam nie pamiętał skąd mu to przyszło do głowy i skąd wziął ulotkę. Kiedy Spencer wyszedł, Brendon znów skupił swoją uwagę na Blair, która jednak tym razem nie poddała się tak łatwo sztuczkom chłopaka.

- Najpierw mój drogi, powiesz mi gdzie byłeś – powiedziała, patrząc na niego groźnie, dając mu tym samym do zrozumienia, że nie ma innego wyjścia. Brendon jęknął żałośnie, prawie tupiąc nogą. Czasami faktycznie zachowywał się jak rozkapryszony dzieciak.

- No ale Blaaaaaaair... Nie możemy potem? - przygryzł dolną wargę i zrobił minę szczeniaczka, która mimo iż nieco rozpuściła lód na sercu dziewczyny, nie do końca podziałała. Blair pokręciła głową i przysunęła się do chłopaka, ciągnąc go nieco za koszulkę, by się pochylił.

- Im szybciej mi powiesz... - mruknęła, skradając mu szybkiego całusa i przysuwając się jeszcze bliżej chłopaka, tak że teraz stykali się ze sobą klatkami piersiowymi.

Nie trzeba chyba dodawać, że Brendon dość szybko powiedział Blair, że był w pobliskim barze, gdzie jedno piwo zamieniło się w dwa, ewentualnie siedem. Na pytanie dlaczego wyszedł sam, w nocy, bez powiedzenia im o tym, nie potrafił podać jednoznacznej odpowiedzi, ale było to coś między nudą a potrzebą poczucia malutkiego dreszczyku adrenaliny.